Tükeniyorum...

Yavaş yavaş tükeniyorum. Zaman geçmek bilmiyor. Her geçen saniye daha da tükendiğimi hissediyorum. Aklım ve kalbim boşlukta kalmış gibi. Ne bir şey hissedebiliyorum, ne de düşünebiliyorum.

Bir yardım bekliyor gönlüm, bir inşirah istiyor. Bakışlarım insanlara anlamsız geliyor sanırım. Kimse duymuyor beni, kimse sormuyor halimi. Küsüyorum herşeye sırf bu yüzden, kendime sokuluyorum. Ahhh, bir de gözyaşlarım aksa... Aksa rahatlayacağım, içimdeki sıkıntıyı boşaltacağım biliyorum. Ağlayamıyorum...

Acizliğimi iliklerime kadar hissediyorum. Kendimi oradan oraya savuruyor, çırpındıkça daha çok batıyorum. Acı çekerken ne söylediklerimin ne de yaptıklarımın hiç bir işe yaramadığını görüyor, daha çok acı çekiyorum. Fasit bir dairenin içerisindeyim. Aslında çözümünü biliyorum, sürekli dua ediyorum. Rabbim inşallah bu karanlıklardan çıkartır.

Yalnızlığımı yalnız bir şekilde yudumluyorum...