Pişmanlıklar...

Allah'ım, içimde pişmanlıklar, çaresizlikten mi yoksa acıdan mı bilmem kanıyorum. Facebookta yazılan her cümle beni yüreğimden vurdu, ciğerimi deldi de geçti. Edep timsali sevdiğin kulunun kalbini kırdım, pişmanlıklarımı Sana arz etmekten hicap duyuyorum Ya Settar. Kendim ettim kendim buldum ey Rahmet-i Sonsuz. Bilirim ki kalp kırmak Kabe’yi yıkmaktan daha kötüdür. Ben ise Senin Nazargah-ı İlahi’ni tarumar ettim, kul hakkına girdim. O güzel kalbi kırdım, çok üzdüm onu. Ne çok pişman oldum. Oysa ben ne kadar isterdim öylesi bir insanın kalbinde ufacık bir yerim olmasını, bana karşı ufacık da olsa bir sevgi kırıntısı olmasını. Şüphesiz Sen onu seviyorsun ki ben kulunun kalbinde güzel bir köşeye yerleştirdin ismini. Ben biliyorum ki Sen onu seviyorsun, çünkü bu aciz kuluna bile onu bu kadar sevdirdin, sevdiklerini sevindirmek Senin şanındandır. Rabbim Sen sevdiklerini hep mutlu edersin, sürpriz ikramlarla neşelendirir, kalplere huzur verirsin. Elem keder verirsen de kulunun derecesini yükseltirsin. Bana bile bu kadar sevdirdiğin bu iffet abidesi kuluna yardım et ne olur, benim yüzümden o üzüldü, huzur ver ona Ya Rahman, sevindir onu Ya Rahim…

Rabbim, Senden başka elimi açacak, derdimi dökecek kimseyi bilmedim, Senden başkasına boyun bükmedim. Kapına geldim Rabbim, beni kapından çevirme. Senin rızanı isteyemedim, dünyevi engellere takıldım. Ne acı insanın varlığının sebebini unutması… Asıl gaye Seni anlatmakken ben yanıldım, ben yenildim. Şu nefsime bir türlü söz geçiremedim. Ahhh Rabbim, şikayet edeceğim kimse yok Sana, ancak bu kör nefsimi şikayet ediyorum. Nefsimin elinde oyuncak oldum, nefsime ve şeytana alet oldum, utanç duyacağım ameller işledim. Kıskançlığı bağrımda ağırladım, sureten beğenilmemenin getirdiği acıdan kaçamadım, öfkemi yenemedim. Nefsime dur diyemedim, şeytanı sevindirdim, o sevindikçe ben yenildim… Şimdi dilimde sevgili kulun Hz. Nuh’un (a.s) duası var Rabbim; “Rabbi inni mağlub, fentasir ya Erhamerrahimin (Rabbim ben yenildim, bana yardım et ey Merhametlilerin En Merhametlisi)” Nefsime ve şeytana alet olarak Seni kaybettim, vicdanımı lal etim, kendime yazık ettim. Nefsim sevinirken ben daraldıkça daraldım, huzursuzluk soludum. İşlediğim günahlarımdan çok rahmetinden, rahmetinin beni saracağından ümidim var ey Rabbim. Şimdi gönlümde nedamet, dilimde ise “Ya ErhamerRahîmîn ve tüb aleynâ inneke ente't-tevvâb'ür-Rahîm (Ey merhametlilerin en merhametlisi olan Rabbim, tevbemi kabul et. Sen tevbeleri çokça kabul eden, çok merhametli olansın)” duası var. Sen ki şifa olarak indirdiğin kitabında “Ey çok günah işleyerek kendi öz canlarına kötülük etmede ileri giden kullarım! Allah'ın rahmetinden ümidinizi kesmeyiniz. Allah bütün günahları affeder. Çünkü O, gafur ve rahîmdir (çok affedicidir, merhamet ve ihsanı fazladır)” ayetini indirerek bu mücrim kullarına Rahmetinin genişliğini gösterdin.

Şimdi bir kere daha kapına geldim, rahmetini celbedecek halis bir imanım yok. Senden başka kimsesi olmayan kulun, günahından beli bükülmüş kulun, ayıbından gönlü kararmış kulun kapına geldi. Çaldığı bütün kapılardan kovulmuş, kalbi bin bir parçaya bölünmüş bir halde geldi. Kim elini Sana ihlasla uzattı da tutmadın, kimin acı yakarışını işitmedin, hangi dertlinin gözyaşını rahmetinle silmedin. Acıyor kalbim Rabbim, yanıyor durmadan, Sen onu serinletmezsen kim serinletebilir? Rahmetine sığınıyorum Ya Erhamerrahimin. Kirlettiklerimi temizle Rabbim, taşlaşan kalbimin ziftini arındır, onu nurunla yıka. Senden başkasına dönmesine, karalmasına, daralmasına müsaade etme Ya Vedud. Beni bu derdimle imtihan ediyorsan sabr-ı cemil ver şu mücrim ve aciz kuluna. Beni sen yarattın Rabbim, sahibim Sensin. Rabbim beni Sana teslim al, bedenimi, ruhumu ve nefsimi de sana ram eyle…