Sorular... Sorular...

Allah’ım, Demosten’in “Hayatta en kolay şey, insanın kendini aldatmasıdır; zira her insan istediği şeyin genellikle gerçek olduğuna inanır.” sözü karşıma çıktı bu gece. Okuduğumdan beri düşünüyorum da işin içinden çıkamıyorum. İnsanın kendini aldatması… Acaba kendimi mi kandırıyordum bunca zamandır? Ya da dün gece Sana ilettiğim duamın bir neticesi mi? Acaba hayra mı yormalıyım diye Sana sorarken ben, Senin, iffet abiden vesilesiyle bana ilettiğin bir işaret mi bu söz? Ondan tarafa ümidini kes mi demek istiyorsun ya Erhamerrahimin? Yoksa bu şekilde değil de, nefsimin tuzağına düşerek ben acele bir karar mı veriyorum acaba? Lao Tzu’nun hikayesindeki köylüler gibi hemen karar vererek kendimi mi sınırlandırıyorum? Ey bir şeyden her şeyi yaratan ve her şeyi bir şeyin içerisine sığdıran Rabbim çıkmazlarım, soru işaretlerim çoğalmakta, belirsizliklerim artmakta… Beni bu kör kuyularda ışıksız, sorularımı cevapsız bırakma Rabbim… Nasıl anlamamı istiyorsan, ne şekilde karar vermemi istiyorsan onu bana lutfeyle, nefsimin eline bırakma Ya Rab!!!

Ey Merhametlilerin En Merhametlisi, indireceğin rahmete o kadar muhtacım ki…